جملات زیبا

جملات زیبا،جملات عاشقانه،سخن بزرگان،جملات تاثیرگذار،داستان های زیبا،جملات پندآموز،اس ام اس

بیوگرافی مرحوم دکتر سیمین دانشور

سیمین دانشور اولین زن ایرانی که به معنای متعارف امروزی رمان نوشت، عصر روز پنجشنبه در

سن ۹۰ سالگی که بیش از ۶۰ سال آن به صورت حرفه‌ای به نوشتن داستان سپری شد، روی

در نقاب خاک کشید.

سیمین دانشور در ۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ در شیراز به دنیا آمد. پدرش دکتر محمدعلی دانشور

(احیاءالسلطنه) همان کسی است که دانشور در رمان «سووشون» از او به نام دکتر عبدالله

خان یاد می‌کند؛ احیاءالسلطنه مردی با فرهنگ و ادب بود و عضو گروه حافظیون که شب‌های

جمعه بر سر مزار حافظ جمع می‌شدند و یاد حافظ را زنده می‌داشتند. مادر سیمین دانشور

قمرالسلطنه حکمت نام داشت. بانوی شاعر و هنرمند که نقاشی را به فرزندانش می‌آموخت و

مدتی هم مدیر هنرستان دخترانه هنرهای شیراز بود سیمین سه برادر و دو خواهر داشت و در

خانواده‌ای اهل ذوق و هنر پرورش یافت.

این بانوی داستان‌سرا از کودکی با ادبیات و هنر توسط مادر و پدرش آشنا شد و دوران ابتدایی و

متوسط را در مدرسه انگلیسی «مهرآئین» به تحصیل پرداخت و در امتحانات نهایی شاگرد اول

سراسر کشور شد. سپس به تهران آمد و در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به تحصیل مشغول

شد و در مدرسه‌ای آمریکایی در تهران اقامت گزید.

پدرش در سال ۱۳۲۰ زمانی که سیمین موفق به اخذ مدرک لیسانس شده بود، درگذشت و با

وجود درآمد مکفی پدر و ثروت مادرش برای مدتی مجبور به کار کردن شد. از جمله کارهایی که

سیمین به آن اشتغال داشت، معاونت اداره تبلیغات خارجی و همچنین نوشتن مقاله برای روزنامه

ایران آن زمان با نام مستعار «شیرازی بی‌نام» بود و برای مدت کوتاهی نیز در رادیو تهران مشغول بود.

دکتر سیمین دانشور در سال ۱۳۲۷ توانست اولین مجموعه داستان‌های کوتاهش را با عنوان

«آتش خاموش» منتشر کند که برخی از داستان‌های این مجموعه ۱۶ قسمتی، قبلا در روزنامه

کیهان، مجله بانو و امید چاپ شده بود.

دانشور در واقع اولین زنی است که داستان نویس بودن را به صورت حرفه‌ای پیش گرفت. البته قبل

از او هم افرادی بودند مانند امینه پاکروان که البته به فرانسه می‌نوشت، ولی فارسی را خوب

نمی‌دانست، اما در هر حال سیمین دانشور را اولین زن نویسنده ایرانی می‌دانند.

او در دوره‌ای داستان‌نویسی را آغاز می‌کند که حضور زن به عنوان نویسنده خرق عادت بود؛ کاری

را که فروغ فرخزاد در شعر انجام می‌دهد، دانشور در داستان ترسیم می‌کند. اولین اثرش

«آتش خاموش» را در ۲۲ سالگی نوشت و در ۲۷ سالگی چاپ کرد؛ البته این داستان مشق

اول او بود. وقتی که آن را به صادق هدایت نشان داد و نظرش را خواست به او گفت «اگر من

به تو بگویم چطور بنویس و چکار کن دیگر خودت نخواهی بود، بنابراین بگذار دشنام‌ها و سیلی‌ها را

بخوری تا راه بیفتی» و (دانشور) ادامه می‌دهد «من هم همین کار را کردم».

البته خود دانشور علاقه چندانی به اولین اثرش نداشت و معتقد بود این مجموعه به مقتضای

سنش بسیار رمانتیک است و هرگز اجازه چاپ مجدد آن را نداد.

در آخر بهار همان سال یعنی ۱۳۲۷ پس از انتشار «آتش خاموش» سیمین دانشور در مسیر

بازگشت از شیراز به تهران با جلال‌ آل‌احمد آشنا شد. این تاریخ نقطه عطفی در زندگی سیمین

محسوب می‌شود؛ زیرا جلال ‌آل‌احمد نیز از نویسندگان بنام دوره است که اولاً با بزرگان این عرصه

آمد و شد دارد، ثانیاً ذاتاً نویسنده‌پرور است.

دانشور یکی از دانشجویان مشهور دوران طلایی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران است که در محضر

استادانی مانند بدیع‌الزمان فروزانفر، ملک‌الشعرا بهار و پرویز ناتل خانلری حضور داشت.

سیمین دانشور در سال ۱۳۲۸ موفق به اخذ مدرک دکتری ادبیات فارسی از دانشگاه تهران شد و

رساله زیبایی شناسی «علم الجمال و جمال» را که در رابطه با ادبیات قرن هفتم است، به رشته

تحریر درآورد. به مدت ۵ سال با متقدان بزرگی چون فاطمه سیاح، بهمینار، ملکی و فروزانفر کار کرد.

در سال ۱۳۲۹ جلال آل‌احمد و سیمین دانشور با یکدیگر ازدواج کردند. البته این ازدواج مخالفت‌هایی

را از جانب خانواده جلال به همراه داشت؛ پدر جلال در روز عقدکنان مراسم را ترک کرد و به قم

بازگشت و تا ۱۰ سال بعد از آن، پای به خانه جلال نگذاشت. سیمین دانشور تا سال ۱۳۴۸ که

جلال به طور ناگهانی در اسالم گیلان نقاب خاک بر چهره پوشید، با وی همراه بود.

در سال ۱۳۳۱ (۱۹۵۱ میلادی) دکتر سیمین دانشور با استفاده از بورس تحصیلی فولبریت به

ایالات متحده آمریکا رفت و به مدت دو سال در رشته زیباشناسی در دانشگاه استنفورد مشغول

به تحصیل شد و نزد والاس استنگر داستان‌نویسی و نزد فیل پریک نمایشنامه نویسی آموخت.

در این مدت داستان‌های کوتاه او به انگلیسی در مجله ادبی پاسیفیک اسیکتاتور و کتاب

داستان‌های استنفورد به چاپ رسید. دانشور در آمریکا تکنیک، فضاسازی، مکان و محیط داستانی

را آموخت و در واقع از مدرن‌ترین شیوه‌های روایی داستان آگاه شد. وقتی از آمریکا برگشت،

«شهری چون بهشت» را نوشت که ده‌ها قدم از آثار قبلی‌اش جلوتر بود.

سیمین دانشور، با آنکه اهل شیراز بود، اما به دلیل سال‌ها حضور و زندگی در تهران به یکی از

نمادهای فرهنگی این شهر تبدیل شد. او در بسیاری از آثار خود راوی فضای شهر تهران می‌شود

و این شهر به خصوص در آثار بعد از «سووشون» جزء لاینفک ساختار داستانی وی شد.

دانشور در مصاحبه‌ای خود را برخلاف همسرش (جلال آل احمد)، اهل سیاست به حساب

نمی‌آورد: «من همیشه سیمین دانشور باقی ماندم، هیچ گاه سیمین آل احمد نشدم و اصلاً هم

با طرز فکر جلال موافق نبودم و نیستم. من با نوسان موافق هستم و هرگز سیاسی نبودم. هدف

سیاست رسیدن به قدرت است و آدم خاص و جاه طلبی می‌خواهد. من آدمی هستم به کلی

غیرسیاسی»

به طور کلی سیمین دانشور در آثار خود به مشکل هویت و جایگاه زن ایرانی در مرحله‌ای از تغییر

و تحول اجتماعی می‌پردازد و تلاش زنان برای خودیابی را با انتقاد از جامعه‌ای ـ که دنیای زنان

ناشناخته‌تر از دنیای مردان است ـ مورد بررسی قرار می‌دهد.

رمان «جزیره سرگردانی» که وقایع آن از نزدیکی‌های پاگیری انقلاب اسلامی در کشور آغاز و تا

بحبوحه انقلاب ادامه می‌یابد، جزء آخرین آثار داستانی منتشره از این بانوی کهنسال نویسنده

است که در شمارگان بالایی به چاپ رسیده و مورد توجه محافل و منتقدان ادبی واقع شده است.

تیراژ افسانه‌ای «ساربان سرگردان» که حدود ۸۸ هزار نسخه است، در روزگاری که تیراژ رمان

چیزی حدود ۳۰۰۰ نسخه است، تاکیدی دیگر بر این نکته است که دانشور در مخاطب‌شناسی

نیز تبحر زیادی دارد. این امتیاز را قبل از هر چیز باید ناشی از درک و فهم نویسنده‌اش از انسان

ایرانی با توجه به فرهنگ و تمدن ایرانی دانست. دانشور به عمیق‌ترین شکل ممکن انسان ایرانی

را با توجه به اعتقادات و باور هایش در آثارش بازتاب می‌دهد. جلد سوم که «کوه سرگردان» نام

دارد بیشتر درباره موعود نوشته است.

برخی از جمله تالیف‌ها و ترجمه‌های دانشور عبارتند از: «آتش خاموش» ۱۳۲۷، «سرباز شکلاتی »

اثر برنارد شاو ۱۳۲۸، «دشمنان» اثر آنتوان چخوف، مجموعه داستانهای کوتاه ۱۳۲۸، «بتاتریس»

اثر شنیتسلر ۱۳۳۲، «رمز موفق زیستن » اثر دیل کارنگی ۱۳۳۲، «کمدی انسانی» اثر ویلیام

سارویان ۱۳۳۴، «داغ ننگ» اثر ناتانیل هارثون ۱۳۳۴، «همراه آفتاب» اثر هارول کور لندر، مجموعه

داستانهای ملل مختلف برای کودکان ۱۳۳۷، «شهری چون بهشت» ۱۳۴۰، «باغ آلبالو» اثر انتوان

چخوف ۱۳۴۷، «سووشون» ۱۳۴۸، «چهل طوطی با جلال آل‌احمد»۱۳۵۱، «بنال وطن» اثر آلن

پیتون ۱۳۵۱، «مسائل هنرایران» ده شب، شبهای شاعران و نویسندگان ایران ۱۳۵۶،

«مجموعه داستان کوتاه» ۱۳۵۸، «بی کی سلام کنم؟» ۱۳۵۹

«غروب جلال» ۱۳۶۰، « ماه عسل آفتابی» ترجمه‌ای از آثار نویسندگان مختلف ۱۳۶۲،

«جزیره سرگردانی» رمان جلد اول ،۱۳۷۲، «شناخت و تحسین هنر» مجموعه مقالات ۱۳۵۷،

«از پرنده‌های مهاجر بپرس» ۱۳۷۶، «ساربان سرگردان» ۱۳۸۰، «کوه سرگردان» و مجموعه

داستان «انتخاب».

گاه شمار زندگی:

۱۳۰۰- تولد، شیراز. پدرش دکتر محمدعلی دانشور، پزشک بود و مادرش قمرالسلطنه حکمت

که مدتی مدیر هنرستان دخترانه هنرهای زیبای شیراز و نقاش نیز بود. سیمین سه برادر و دو خواهر

داشته. دوران ابتدایی و متوسطه را در مدرسه انگلیسی مهرآیین به تحصیل پرداخت و در امتحانات

نهایی شاگرد اول سراسر کشور شد. در تهران در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت

و در شبانه روزی امریکایی اقامت گزید.

۱۳۲۰- فوت پدر. با مرگ پدر، سیمین که در زبان و ادبیات لیسانس گرفته بود با وجود درآمد مکفی

پدر و ثروت مادر ناچار می‌شود مدتی کار کند، از جمله معاون اداره تبلیغات خارجی شده و بعد برای

رادیو تهران و روزنامه ایران با نام مستعار «شیرازی بی‌نام» مقاله می‌نویسد.

۱۳۲۷- انتشار «آتش خاموش»، شامل ۱۶ داستان کوتاه. بعض از این داستان‌ها قبلا در روزنامه

کیهان، مجله بانو، امید چاپ شده بود. «آتش خاموش» اولین مجموعه داستانی است که زنی ایرانی

به چاپ می‌رساند.

۱۳۲۷- آشنایی با آل احمد در بهار این سال و به هنگام بازگشت از اصفهان به تهران در اتوبوس، پس

از انتشار «آتش خاموش».

۱۳۲۸- درجه دکتری ادبیات فارسی از دانشگاه تهران با رساله «علم‌الجمال و جمال در ادبیات فارسی

تا قرن هفتم» زیر نظر فاطمه سیاح و پس از مرگ او زیر نظر فروزانفر. به قول خود دانشور پنج سال زیر

دست سیاح کار کرده و اولین داستان ‌هایش را برای او خوانده و در همین زمان به تشویق او

داستان‌هایش را به مدت یک سال برای کسی می‌خوانده که بعدها می‌فهمد هدایت است.(به نقل

شفاهی از دانشور)

۱۳۲۸- ترجمه سرباز شکلاتی، برنارد شاو.

-۱۳۲۸ ترجمه «دشمنان» چخوف. مجموعه داستان‌های کوتاه.

۱۳۲۹- ازدواج با آل احمد. پدر آل احمد با این ازدواج، ازدواج با زن مکشوفه، مخالف بوده. روز عقدکنان از

تهران به قم می‌رود و ده سال به خانه پسر پا نمی‌گذارد.

۱۳۳۱- با استفاده از بورس تحصیلی فولبرایت به ایالات متحد امریکا می‌رود و به مدت دو سال در

رشته زیبایی‌شناسی در دانشگاه استنفورد به تحصیل می‌پردازد. در این مدت دو داستان کوتاه از

او به انگلیسی در مجله ادبی «پاسیفیک اسپکتاتور» و کتاب داستان‌های استنفورد به چاپ می‌رسد.

در کلاس‌های نویسندگی خلاقه استاد او والاس استگنر است. در بازگشت به ایران در هنرستان

هنرهای زیبای پسران و دختران به تدریس می‌پردازد.

۱۳۲۲- ترجمه «بئاتریس» اثر آرتور شنیتسلر.

۱۳۳۳- ترجمه «کمدی انسانی»، ویلیام سارویان، و «داغ ننگ»، ناتانائل هاثورن.

۱۳۳۷- ترجمه «همراه آفتاب»، هارول کورلندر، مجموعه داستان‌های ملل مختلف برای کودکان.

۱۳۳۸ با سمت دانشیاری کلنل علینقی وزیری در رشته باستانشانسی و تاریخ هنر به استخدام

دانشگاه تهران در می‌آید.

۱۳۴۰- «شهری چون بهشت».

۱۳۴۷ – ترجمه «باغ آلبالو» اثر آنتوان چخوف.

۱۳۴۸- «سووشون»، انتشارات خوارزمی. دو ماه قبل از مرگ آل احمد منتشر شد.

۱۳۵۱- ترجمه «بنال وطن»اثر آلن پیتون.

۱۳۵۶ – «مسائل هنر معاصر»، ده شب، شب‌های شاعران و نویسندگان ایران، امیرکبیر.

۱۳۵۸ – تقاضای بازنشستگی از دانشگاه تهران، مجموعه ده داستان کوتاه.

۱۳۵۹ – «به کی سلام کنم؟» خردادماه، خوارزمی

۱۳۶۰ – غروب جلال، تهران، انتشارات رواق.

۱۳۶۲ – ترجمه «ماه عسل آفتابی»، از نویسندگان مختلف.

۱۳۷۲ – «جزیره سرگردانی»، رمان، جلد اول، خوارزمی.

۱۳۸۰- ساربانْ سرگردان، رمان، انتشارات خوارزمی.

دیگر آثار: شاهکارهای فرش ایران (دو جلد به فارسی و انگلیسی) با همکاری خانم دکتر نای،

راهنمای صنایع ایران، ذن و بودیسم نوشته سوزوکی که دو فصل آن به چاپ رسیده است. و

مقالات «مبانی استتیک»، سلسله مقالاتی در روزنامه مهرگان، مقالاتی پراکنده در روزنامه‌های

کیهان و آیندگان قبل از ۱۳۵۷٫


برگرفته از وبسایت کتابلاین




برچسب‌ها: بیوگرافی, سیمین, دانشور, سیمین‌دانشور, بیگرافی‌سیمین‌دانشور, زندگینامه, بیوگرافی‌اشخاص‌فرهنگی, بیوگرافی‌شخصیتها, زندگینامه‌سیمین‌دانشور, کتابلاین, سووشون
+ نوشته شده در  یکشنبه 19 آذر1391ساعت 12:1  توسط امید  | 

 
اگر به این وبلاگ علاقه مندید با یکبار فشردن
دکمه زیر میتوانید آن را در گوگل حمایت کنید: